#เรื่องดีๆควรแบ่งปันbyครูเค

ครั้งหนึ่งที่ผมดูแลเด็กออทิสติกที่เริ่มเข้าวัยรุ่น ซึ่งยังมีปัญหาพูดไม่ชัด มองหน้าสบตาน้อย วิตกกังวลมาก ถูกเพื่อนแกล้งและล้อที่โรงเรียนเป็นประจำ

ซ้ำร้ายพี่ชายของเขาก็ยังรู้สึกเบื่อ อารมณ์หงุดหงิดบ่อย และไม่ชอบที่น้องมีพฤติกรรมแปลก ๆ เหมือนยังเป็นเด็กอยู่ จนแม่รู้สึกไม่สบายใจ ถึงกับเล่าให้ผมฟัง

ผมจึงขอนัดพี่ของเด็กให้มาพบพร้อมกับน้องในวันนั้นด้วย หลังจากที่ตรวจน้องเรียบร้อยแล้ว ผมจึงเรียกให้พี่เข้ามาในห้องตรวจคนเดียว

พอผมทักทายพี่ของเด็กเรียบร้อย ผมถามเขาว่า “รู้ไหมว่าทำไมแม็กซ์ (นามสมมุติ) จึงต้องมาโรงพยาบาลวันนี้” เด็กบอกว่า “แม่บอกว่าหมออยากพบ” ผมจึงถามแม็กซ์ต่อว่า “แล้วรู้ไหมว่าเหตุใดหมอจึงอยากพบ” เด็กสั่นหัว

“หมออยากถามว่า แม็กซ์รู้ไหมว่าทำไมแม่ต้องพาน้องมาหาหมอ”

“เพราะน้องเป็นเด็กพิเศษ” แม็กซ์ตอบ

“แล้วแม็กซ์ล่ะรู้สึกยังไงบ้างที่น้องเป็นเด็กพิเศษ ซึ่งทำให้แม่ต้องพาน้องมาหาหมอเป็นประจำ” ผมถามต่อ

“รู้สึกอายที่มีน้องเป็นแบบนี้ และไม่ชอบ บางครั้งก็โกรธที่น้องแสดงอารมณ์ หรือทำพฤติกรรมบางอย่างที่คนอื่นเขาไม่ทำกัน” แม็กซ์ตอบด้วยความไม่พอใจ

ผมถามต่อว่า “แล้วแม็กซ์เคยมีเพื่อนสนิทที่โรงเรียน ที่เป็นเหมือนอย่างน้อง แล้วถูกเพื่อน ๆ ในห้องล้อ หรือรังแกบ้างไหม” เด็กพยักหน้า

ผมจึงถามว่า “แล้วรู้สึกกับเพื่อนคนนั้นยังไงบ้าง” แม็กซ์บอกว่ารู้สึกสงสาร และเห็นใจเพื่อน

“แล้วคิดว่าน้องจะรู้สึกยังไงบ้าง หากพี่ชายแท้ ๆ ของเขา จะเปลี่ยนความรู้สึกมาเป็นปรารถนาดีกับเขาเหมือนกัน” แม็กซ์พยายามคิดตาม

ผมพูดต่อไปว่า “แล้วเคยรู้สึกน้อยใจแม่บ้างไหม ที่ดูแลน้องมากกว่า” เด็กพยักหน้า พร้อมก้มหน้า

ผมจึงพูดต่อ “ตั้งแต่แม็กซ์จำความได้ เคยคิดบ้างไหมว่าผู้หญิงที่พาเด็กพิเศษคนนั้นมา รพ.ตลอดนั้น เขาเคยทำอะไรเพื่อตัวเองหรือเปล่า” พร้อมส่งพลังงานบางอย่างไปที่ใจของเด็ก

หลังพูดจบ ผมเห็นภาพของวัยรุ่นที่รู้จักกันเพียงวันแรก น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย

ผมไม่ปล่อยโอกาสทอง จึงพูดต่อ “และหากแม่ไม่ดูแลน้องอย่างที่เป็นอยู่ จะมีคนอื่นที่ดูแลน้องได้ดีอย่างแม่ไหม” แม็กซ์ส่ายหัว พร้อมเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้ง 2 ข้าง

“หมอขอบคุณแม็กซ์มากที่มาในวันนี้ เพราะหมอคิดว่ามันไม่ง่ายเลยที่เป็นพี่ของน้องที่เป็นเด็กพิเศษ ซึ่งหมออยากรับฟังความรู้สึกของแมกซ์ เพื่อดูว่าจะช่วยอะไรแม็กซ์ได้บ้าง”

“ที่สำคัญ คือ หมออยากให้แม็กซ์เป็นผู้ช่วยหมอว่าเราจะช่วยกันยังไงให้แม่ และน้องดีขึ้น เพราะตอนนี้แม่ก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจที่แม็กซ์ชอบหงุดหงิดน้อง”

“แม็กซ์พร้อมไหมที่จะช่วยหมอ” เด็กพยักหน้า “งั้นเราจะเริ่มต้นด้วยการทำให้แม่สบายใจขึ้น หมออยากให้แม็กซ์บอกผู้หญิงที่รอข้างนอกห้องตรวจว่าแม็กซ์รู้สึก และคิดยังไงกับเค้าบ้าง” ผมจึงเชิญแม่ให้เข้ามาในห้องตรวจ

เมื่อแม่เข้ามาแล้ว ผมบอกแม่ว่า “แม่ครับ วันนี้แม็กซ์ เขามีอะไรจะบอกแม่ครับ” เด็กเริ่มร้องไห้อีก พร้อมหันไปทางแม่ แล้วบอกว่า “ผมรักแม่ครับ ผมจะช่วยแม่ดูแลน้อง” แม่ประหลาดใจเล็กน้อย พร้อมหันไปกอดลูก

ตอนนั้นห้องตรวจเงียบสงบ แต่อบอวลไปด้วยความรัก ความเข้าใจ ความปรารถนาดี และการให้อภัยจากคนทั้งสอง ส่วนผมได้แต่มองภาพนั้นด้วยความปิติ

นั่นเป็นครั้งแรก และครั้งเดียวที่ผมได้พบกับพี่ของเด็ก แต่ก็คอยถามแม่ตลอดว่าเขาเป็นอย่างไรบ้าง แม่บอกว่าหลังจากวันที่ลูกคนกลางได้พบกับหมอ เขาเปลี่ยนไปอย่างมาก หงุดหงิดน้องน้อยลง เข้าใจ เห็นใจ และพูดกับน้องดีขึ้น

ผมได้แต่รู้สึกดีใจกับครอบครัวนี้ด้วย ที่ถึงแม้ว่าเขาจะอยู่กันเพียง 4 คน คือ แม่เลี้ยงเดี่ยว และลูก ๆ อีก 3 คน แต่พวกเขาก็สามารถประคับประคองกันและกัน โดยเฉพาะทางด้านจิตใจได้อย่างดีพอเลยทีเดียว

ที่สำคัญ คือ ผมขอคารวะจิตใจของ “ผู้หญิงที่รอข้างนอก” คนนี้ ที่ถึงแม้ว่าเธอจะเลี้ยงลูกถึง 3 คนเองตามลำพัง แต่เธอก็ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา เธอทุ่มเท ให้ความรัก ดูแลเอาใจใส่ รับฟังลูก ๆ จนเป็น “ผู้หญิงที่อยู่ภายในใจ” ของพวกเขาได้อย่างไม่มีข้อกังขา

และหลังจากนั้น หากจำเป็น ผมก็ไม่เคยลังเลเลยที่จะเชิญพี่หรือน้องของผู้ป่วย มาช่วยเราในการร่วมกันดูแลครอบครัวของพวกเขาให้ดีพอ โดยที่จะอยู่กันอย่างทำร้ายกันให้น้อยลงได้อย่างไรบ้าง